Op haar vijftiende valt ze tijdens het schaatsen op het ijs. Daarvan herstelt ze niet meer. Ze ligt veel in bed, eet nauwelijks meer en haar lichaam kwijnt langzaam weg. Ze kiest er bewust voor om extreem te lijden om zo haar relatie met God zelf vorm te geven. Jarenlang ontvangt ze gasten aan haar ziekbed en deelt ze eten uit aan de armen. Rijke bewonderaars doneren geld en mensen noemen haar een heilige. Het advies dat ze geeft, druist soms in tegen dat van de officiële – altijd mannelijke – geestelijken in de stad. In 1890, eeuwen na haar dood, verklaart de paus Liduina alsnog heilig.

Hun advocaten gaan in beroep. In heel Holland staan toverijprocessen op pauze in afwachting van deze uitspraak. De advocaat van Neeltje is een van de beste in zijn vak. Die van Marytje is zijn stagiair. De advocaten zijn kritisch op de absurde verhalen van getuigen en trekken de argumenten voor marteling in twijfel. Hun sterke betoog heeft succes. De Hoge Raad spreekt Neeltje en Marytje vrij.
Deze uitspraak zet de toon in Holland. Vele levens van vermeende heksen worden gered. Decennialang leren rechtenstudenten over deze zaak.
Terwijl ze gevangen zit, sterft Neeltjes man Maarten. Meerdere familieleden erven de woning, maar Neeltje heeft het recht er te blijven wonen. Haar buurman heeft andere plannen. Een voor een koopt hij de nieuwe eigenaren van het huis uit, tot hij het hele pand in bezit heeft. Voor Neeltje regelt hij kost en inwoning in het leprozenhuis. Een gebouw buiten de stad, waar mensen met besmettelijke ziektes wonen.

Ze trouwt tweemaal met een man die vaart bij De Verenigde Oostindische Compagnie (VOC) en dus langere perioden van huis is. Teetge heeft een herberg genaamd Batavia. Ook handelt ze in vastgoed en ‘zielen’. Zo worden ‘ceelen’ in de volksmond genoemd. Ceelen zijn contracten tussen een zeeman en zijn schuldeiser. Waarschijnlijk vangt Teetge in haar herberg ook migranten op en bezorgt hen een baan bij de VOC. In ruil hiervoor vraagt ze een deel van hun loon.

Eeuwenlang hadden bijvoorbeeld alle vrouwen bij de notaris en rechtbank een mannelijke voogd nodig. Als ze ongetrouwd of weduwe waren, konden ze die zelf aanwijzen. Dan was het een kwestie van slim kiezen. Wanneer een vrouw een echtscheiding aanvroeg, kreeg ze een voogd toegewezen, omdat haar man die rol dan niet kon vervullen. Tot en met 1956 waren getrouwde vrouwen volgens de wet handelingsonbekwaam.

Pas in 1991 verplicht Nederland zichzelf om het VN verdrag “inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen” na te leven. Dat is tien jaar nadat de eerste twintig VN-lidstaten dat deden. Vanaf hetzelfde jaar wordt verkrachting binnen het huwelijk hetzelfde berecht als erbuiten. Tot 2001 was het voor twee vrouwen niet mogelijk om te trouwen. Gelukkig vonden vrouwen andere manieren om samen te leven. Vrouwen vormden bijvoorbeeld een huishouden met een zus of vriendin. Ook kloosters en begijnhoven, waar ongetrouwde vrouwen samenwonen, kwamen in Schiedam voor.

Geen enkel mens is een eiland. Toch lijken vrouwenlevens zich relatief vaak om die van anderen heen te vouwen. Dat kan haar een belangrijke sociale rol geven binnen de familie, de wijk en de stad. Maar juist deze rol wordt in onze samenleving meestal niet als arbeid gewaardeerd. Een vrouw die samenleeft met een man is vaak ook de manager van het huishouden en zorgt voor het gezin. Als een vrouw in haar leven veel bereikt, of dat nu thuis is of in een betaalde baan, wordt er vaak alsnog gekeken naar wie dat voor haar mogelijk maakte. Had ze een vader die haar steunde? Of een echtgenoot die het eten kookte? Als een man succes behaalt, worden die vragen zelden gesteld.

Waarschijnlijk neemt hun oudste zus daarna de zorg voor het gezin op zich. Jetje en Marie trouwen nooit en zijn rijk genoeg om niet te hoeven werken. Een groot deel van hun leven wonen ze samen in een vrijstaand huis met een grote tuin aan de nieuwe haven. Jarenlang zetten Jeltje en Marie zich via liefdadigheidsinstellingen in voor arme Schiedammers. Ze halen geld op, doen huisbezoeken en delen kleding en dekens uit. Met name Jetje is erg actief in de armenzorg. De zussen zijn bevriend met de vrijzinnige dominee François Haverschmidt, die tegenwoordig vooral bekend is als dichter met het pseudoniem Piet Paaltjens. Net als zij bekommert ook hij zich om het lot van arme Schiedammers. Het verhaal gaat dat François na het overlijden van zijn vrouw in 1891 Jetje om haar hand vraagt, maar dat ze weigert. Ze is vijftig en wil haar zus na al die tijd samen niet alleen laten. Als François twee jaar later zelfmoord pleegt, voelt ze zich schuldig over haar besluit.

In de zeventiende eeuw werken veel Schiedamse mannen op zee. Een groot deel van het jaar is de vrouw dan alleenstaand ouder. Al hoewel mannen vrijwel altijd de wettelijke eigenaar van een bedrijf zijn, werken echtgenotes dikwijls mee. Vanaf de 18e eeuw worden beroepen steeds strakker georganiseerd. Thuiswerken is minder mogelijk en vaste werktijden worden de norm. Er komt daardoor minder ruimte voor vrouwen om betaalde en onbetaalde arbeid te combineren.

In de 19e eeuw zijn veel Schiedamse gezinnen kinderrijk en straatarm. Ook begint de overheid arbeidsdeelname van vrouwen wettelijk aan banden te leggen. In de loop van de 20e eeuw verandert het beleid ten aanzien van werkende vrouwen. Eind jaren 1980 lanceert de overheid een campagne om vrouwen juist aan te moedigen betaald werk te doen. “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.”

Vandaag de dag zijn er wereldwijd weinig landen waar meer vrouwen een betaalde baan hebben dan in Nederland. Eén van de redenen daarvoor is dat deeltijdwerk in Nederland relatief vaak mogelijk is. Het gebruik van de term ‘deeltijdprinsesjes’ in het publieke debat laat zien dat het onbetaalde werk dat vrouwen doen vaak nog steeds niet gezien of gewaardeerd wordt.